அழைப்பது நம் கடமை - 2: அந்தக் கடலோரக் கிராமத்தின் கதை - பகுதி 2

 அய்லாவாசிகளில் நல்லோரும் இருந்தார்கள். அவர்களில் இரண்டு பிரிவினர்.

முதல் பிரிவினர், "இவர்கள் எங்கே நம் பேச்சைக் கேட்கப் போகிறார்கள்? - இவர்களைத் திருத்தவே முடியாது!" - என்று திட்டவட்டமாக ஒரு முடிவுக்கு வந்தவர்கள். தாங்கள் மட்டுமே நல்லவர்களாக இறைவனின் கட்டளைகளைப் பின்பற்றிப் போணுதலோடு வாழ்ந்தவர்கள்.

நல்லோரில் இரண்டாவது பிரிவினரோ, இறைக்கட்டளைகளைப் பின்பற்றியதோடு, 'நாம் மட்டும் நல்லோராக வாழ்ந்தால் போதாது. மற்றவரும் நல்லவர்களாய் வாழ வேண்டும். இறைவனின் தண்டனையிலிருந்து தப்ப வேண்டும்!' - என்ற சிந்தனையுடன் வாழ்ந்தவர்கள்.

அய்லாவாசிகளின் நடத்தை இவர்களைப் பெரிதும் பாதித்தது. 'எப்பாடுபட்டாவது இறைவனின் கோபத்திலிருந்து மக்களைக் காக்க வேண்டும்!' - என்று அவர்கள் முடிவெடுத்தார்கள்.

நல்லோரில் இந்த இரணடாம் பிரிவினர் மக்களிடம், 'அவர்களின் வாழ்க்கையில் எப்படி எல்லாம் சமூகத்தீமைகள் நுழைந்தன.? அவர்களின் தவறுகளின் ஆரம்பம் எதுவாக இருந்தது? இறைவனின் கட்டளைகளை எப்படியெல்லாம் அவர்கள் மீறினார்கள்?' - என்று அக்கறையோடு விவரித்தார்கள். இறைவனின் பக்கம் திரும்பும்படி தொடர்ந்து அழைத்தார்கள்.

இதனால், இவர்களுக்கு சமூக மக்களிடமிருந்து பலவேறு பிரச்சினைகள் ஆரம்பித்தன. கிண்டல், கேலி, ஏச்சுப் பேச்சுகள் என்று தாண்டி வன்முறையும் இவர்கள் மீது கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டது. 

இதைக் கண்ட நல்லோரில் முதல் வகையினர், "நாங்கள்தான் ஆரம்பத்திலிருந்தே சொல்கிறோமே! எங்கள் பேச்சைக் கேட்டால்தானே? இவர்களைத் திருத்தவே முடியாது. இவர்கள் எக்கேடாவது கெட்டுப் போகட்டும். இவர்களை விட்டுவிடுங்கள். இறைவனின் தண்டனை இறங்கினால்தான் இவர்களுக்கு அறிவு வரும். நாங்கள் சொல்வதைக் கேளுங்கள். பேசாமல் நமது வேலையுண்டு.. நாமுண்டு என்று இருந்துவிடுங்கள்!" - என்று அறிவுரை சொன்னார்கள்.

 இந்த அறிவுரைகளைக் கேட்டு நல்லோரில் இரண்டாம் வகையினர் தங்கள் அழைப்புப் பணியில் தளர்ந்துவிடவில்லை. கவலையுடன் சொன்னார்கள்: 

"சகோதரர்களே, எங்களுக்கு மறுமை நாள் நினைவுக்கு வருகிறது. 

அந்த நாளில் இறைவனின் திருமுன் நிறுத்தப்படும்போது, எங்கள் பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட வேண்டும் என்ற கவலை எங்களைச் சூழ்ந்துள்ளது. 

'தீமைகள் பரவுவதை நீங்கள் வேடிக்கைப் பார்த்தீர்களா என்று இறைவன் கேட்டால்.. இல்லை இறைவா! எங்களால் முடிந்த அளவு முயற்சிகள் செய்தோம்! தீமைகளை ஒழிக்க முயன்றோம்!' - என்ற குறைந்த பட்ச பதிலையாவது தரலாமே! 

அதேபோல, இறைவன் நாடிவிட்டால்.. எங்கள் அறிவுரைகளைக் கேட்டு தீயவர்கள் திருந்தலாம் அல்லவா?" - அவர்களது பேச்சில் உறுதி வெளிப்பட்டது.

அய்லாவாசிகள் நல்லோராக வாழவில்லை. நல்லோர் சொல்லையும் கேட்கவில்லை. அவர்களுக்கான வாய்ப்பு முடிந்தது. இறைவனின் வேதனையும் இறங்கியது. அவர்கள் குரங்குகளாய் மாற்றப்பட்டார்கள். முகம் சிதைந்து.. காதுகள் சுருங்கி..பயங்கரமான தோற்றத்துக்கு ஆளானார்கள்.

 மூன்றே மூன்று நாட்கள்.. நல்லோரில் முதல் வகையினர் உட்பட அய்லாவாசிகள் அனைவரும் அழிக்கப்பட்டார்கள். 

நல்லோரில் இரண்டாம் வகையினர் மட்டுமே காக்கப்பட்டனர். தாங்களும் நல்லோராக இருந்து.. மற்றவரையும் நல்லவராக்க இறையழைப்புப் பணியில் ஈடுபட்டவர்களே அவர்கள்! 

 (திருக்குர்ஆன் - 7:166-168)

 - இறைவன் நாடினால்.. அழைப்பது தொடரும்.