அழைப்பது நம் கடமை: 14, "நெருப்பே நீ குளிர்ந்திடு!"

"அதற்கு முன்பும் இப்ராஹீமுக்கு நாம் நல்லறிவை வழங்கியிருந்தோம். மேலும், நாம் அவரை நன்கு அறிந்திருந்தோம். அவர் தம்முடைய தந்தையிடமும், தம் சமூகத்தாரிடமும் இவ்வாறு கூறியதை நினைத்துப் பாரும்!"

 - என்று திருக்குர்அன் அந்த வரலாற்றுச் சம்பவத்தை ஆரம்பிக்கிறது இப்படி:

"என்ன இது? நீங்கள் இந்த உருவச் சிலைகள் மீது இத்தனை ஆர்வத்துடன் பற்று கொண்டுள்ளீர்களே!"

அதற்கு அவர்கள் பதிலளித்தார்கள்: "எங்கள் மூதாதையர் வணங்கிவந்ததைதான் நாங்கள் செய்கிறோம்!"

"நீங்களும் வழி பிறழ்ந்திருக்கிறீர்கள். உங்கள் மூதாதையரும் பகிரங்கமான வழிகேட்டில் கிடந்தார்கள்"

"இப்ராஹீம் நீங்கள் உண்மையாகத்தான் சொல்கிறீரா? அல்லது கேலி செய்கிறீரா?"

"உண்மையாகத்தான் சொல்கிறேன். இந்த வானங்களையும், பூமியையும் படைத்து அவற்றுக்கு அதிபதியாக இருப்பவன் யாரோ அவனே உங்களின் அதிபதி. அதற்கு நான் சாட்சியளிக்கின்றேன்!" - என்கிறார் இப்பராஹீம் நபி.

சமூகத்து மக்கள் ஊருக்கு வெளியே நடைபெற்ற திருவிழாவுக்குச் சென்றிருந்தபோது, அவர்கள் போற்றிப் பாதுகாத்துவந்த சிலைகளை தூள்-தூளாக நொறுக்குகிறார். அவற்றில் பெரிய சிலையை மட்டும் உடைக்காமல் விட்டு வைக்கிறார். அதன் கைகளில் உடைக்க பயன்பட்ட கோடாறியை சொருகிவிடுகிறார்.

திரும்பி வந்த மக்கள் தங்கள் தெய்வங்கள் துண்டு.. துணுக்குகளாய் சிதறுண்டு கிடந்ததைக் கண்டார்கள். திடுக்கிட்டார்கள்.

"சிலை வணக்கம் கூடாது என்று பிரச்சாரம் செய்துகொண்டிருந்தவர் இளைஞர் இப்ராஹீம்தான்! அவர்தான் இத்தகைய செயலைச் செய்திருக்க வேண்டும் என்று கூட்டத்திலிருந்து ஒருவர் கூற மக்களின் கோபம் அவர் மீது திரும்புகிறது"

"இழுத்துக் கொண்டு வாருங்கள் அவரை! அவருக்கு எல்லோர் முன்னிலையிலும் தரப்போகும் கடும் தண்டனையைக் கண்டு இனி இதுபோல செய்ய வேறு எவரும் கனவில்கூட கற்பனைச் செய்யக்கூடாது!" - என்று கர்ஜிக்கிறார்கள்.

இளைஞர் இப்ராஹீம் அழைத்து வரப்படுகிறார். 

விசாரணை ஆரம்பமாகிறது. 

விவேகமும், சாதுர்யமுமான தமது பதில்களால் மக்களின் சிந்தனையைக் கிளறி விடும் அரிய சம்பவம் அது.

"இப்ராஹீம் நீர்தானே எங்கள் தெய்வங்களை உடைத்தது? எங்கள் தெய்வங்களை இழிவுப்படுத்தியது?"

"இப்ராஹீம் சொன்னார்: என்னை ஏன் கேட்கிறீர்கள்? அதோ அந்தப் பெரிய சிலையின் கையில் உள்ள கோடாறியே சொல்லவில்லையா சிலையை உடைத்தது யார் என்று! அந்த சிலையையே கேட்டுப் பாருங்கள்!"

"இப்ராஹீம்! சிலைகள் எப்படிப் பேசுமய்யா!" - எந்த பதிலை நோக்கி சமூக மக்களை திருப்ப இப்ராஹீம் நபி முனைந்தாரோ அந்த பதில் துள்ளிக் கொண்டு வெளிப்பட்டது. 

"சிலைகள் பேசா. அவை சக்தியற்றவை!"

உண்மைகள் வெளிப்படாமலிருக்க மக்கள் தங்களை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டார்கள்.

"சிலைகள் பேசா. அவை சக்தியற்றவை!"

இது மக்களின் மனசாட்சியை உசுப்பிவிட அவர்கள் சற்று நேரம் உண்மைக்கு அடிபணிந்தவர்களாக தலைகுனிந்து நின்றார்கள். 

ஆனால், வம்பும், பிடிவாதமும் மூதாதையர்களின் மீது கொண்டிருந்த கண்மூடித்தனமான பற்றும் ... இவற்றுக்கும் மேலாக... அவர்களின் மனங்களில் நிறைந்திருந்த கோழைத்தனமும் அவர்கள் என்ன செய்கிறோம் என்று சிந்திக்க விடாமல் செய்தன. உண்மையைச் சொன்னதற்காக இப்ராஹீம் நபியை எதிரியாக்கிவிட்டன. 

"எரித்துவிடுங்கள் இவரை! இதுதான் நாம் நமது தெய்வங்களுக்குச் செய்யும் உதவி!"

நெருப்புக் குண்டம் தயாரானது.

விண்ணைத் தொட்டிடும் தீப்பிழம்பாக கொழுந்து விட்டெரிந்தது அறியாமைகளின் கோபக் கணல்.

தக தகக்கும் அந்தத் தணலில் இப்ராஹீம் நபியை தூக்கி எறிகிறார்கள்.

மலைப்போன்ற அசையாத இறைநம்பிக்கை இறையருளைப் பெற்றுத் தருகிறது!

"நெருப்பே! நீ இப்ராஹீமுக்கு குளுமையாகவும், சாந்தமாகவும் ஆகிவிடு!"

- என்று இறைவனிடமிருந்து ஆணைப் பிறக்கிறது. 

"கொழுந்து விட்டெரியும் நெருப்பு பூஞ்சோலையாக மாறி நின்றது. தனது அடியாரின் உள்ள உறுதியைக் கண்டு இறைவன் அவரைக் காத்துக் கொண்டான்"  (திருக்குர்ஆன் - 21:51-73)

- இறைவன் நாடினால்.. அழைப்பது தொடரும்.